تفسیر السعدی
أَفَلَا يَتَدَبَّرُونَ ٱلْقُرْءَانَ أَمْ عَلَىٰ قُلُوبٍ أَقْفَالُهَآ ﴿٢٤﴾
أَفَلَا يَتَدَبَّرُونَ الْقُرْآنَ أَمْ عَلَى قُلُوبٍ أَقْفَالُهَا؛ آيا در قرآن نمي انديشند يا بر دلهايشان قفلهاست ?
(24) آیا این اعراضکنندگان در کتاب خدا نمیاندیشند، و به گونۀ شایسته در آن تامّل نمیورزند؟! چون اگر در آن تدبّر کنند، قرآن آنها را به همۀ خوبیها راهنمایی میکند، و از هر شرّ و بدی برحذر میدارد، و دلهایشان را از ایمان و یقین سرشار خواهد کرد، و آنها را به مطالب عالی و عطایای گرانبها خواهد رساند، و راهی را که انسان را به خدا و به بهشت او میرساند و مکمّلات این راه و مفسدات آن را برایشان بیان میدارد؛ و نیز راهی را که انسان را به عذاب میرساند، و نیز چگونگی پرهیز از آن راه را بیان مینماید؛ و پروردگارشان را به آنها خواهد شناساند، و اسما و صفاتش و احسان او را به آنها معرّفی خواهد کرد، و آنان را به پاداش فراوان راغب میگرداند و از دچار شدن به کیفر و عذاب خدا برحذر میدارد. (﴿أَمۡ عَلَىٰ قُلُوبٍ أَقۡفَالُهَآ﴾) [آیا] دلهایشان بر حالت رویگردانی و غفلت و اعتراض قفل گردیده است، پس خیر و خوبی هرگز در آن داخل نخواهد شد؟